20-09-08

Eens koereur, altijd koereur

smalle banner

Na Armstrong denkt nu ook Boogerd aan een comeback: waarom zijn renners zo bang van het zwarte gat?

Nerena Boogerd is aan een kruistocht bezig. Ze schreeuwt in de Nederlandse pers van de daken dat haar (ex-)man Michael dringend een opvangnet nodig heeft, nadat hij vorig jaar van de fiets sprong. Hij is niet de enige.

'Vroeger? Nou, vroeger was alles oké', zei Nerena Boogerd maandagavond in de talkshow Pauw & Witteman . 'Dan wipte meneer om 9 uur op de fiets, kwam hij thuis rond half vijf en liep hij nog eens langs de massagetafel. Met andere woorden: ik zag hem de hele dag niet. Heel prettig!'

Al zei ze dat laatste met een lach rond haar leuke snoetje, toch meende ze het ergens wel. Er zat structuur in het leven van de familie Boogerd. Een hectische structuur, dat wel, maar ze gaf ook rust. Nadenken was er niet bij, er waren enkel de doelen. Het voorjaar, de Tour, het WK eventueel. That's it. 'Zijn hele carrière lang heeft Michael naar iets gestreefd', aldus Nerena. 'Een topsporter word je niet zomaar, hé. Mijn man stond daar omdat hij heel ambitieus was, omdat hij telkens meer en meer wilde bereiken. En plots vallen die doelen weg.'

Gelukkig maar, zou je kunnen denken in plaats van de rennersvrouwen. Die man die eindelijk eens twee maand aan een stuk thuis is, een was kan insteken, mee kan op de zondagse koffie bij de schoonmoeder,... Quality time! Maar niets was minder waar bij de Boogerds. Michael kon zich totaal niet wentelen in al die vrije tijd, sukkelde bovendien met blessures, en kwijnde hulpeloos weg in de zetel. 'Toen ik stopte, was ik helemaal niet bang van het zwarte gat', zei Boogerd zelf onlangs nog. 'Nu begint het grote genieten, dacht ik. Maar het is me harder gevallen dan ik verwachtte.'

Er was wel die pr-functie bij Rabobank, maar daar bedankten ze hem deze lente voor bewezen diensten. En ook thuis liep het niet meer op wieltjes. Nerena en Michael zijn 'tijdelijk uit elkaar', al neemt mevrouw Boogerd het wel nog voor hem op. 'Rabobank heeft zijn boegbeeld laten vallen', zegt ze. 'Als het dan toch pretendeert om zo'n professioneel bedrijf te zijn, waarom werkten ze dan niet samen met hem naar zijn afscheid toe? Bij grote bedrijven worden topmanagers toch ook begeleid?'

Het noodzakelijke plan

Die oproep is geen schreeuw in niemandsland. Sandra Rasschaert, mevrouw Serge Baguet, begrijpt wat Nerena Boogerd meemaakt. 'Vorig jaar stopte mijn man ook met wielrennen, en bij ons liep het allemaal wél goed. Maar we hebben er vooraf dan ook vaak over gepraat. Ik heb duidelijk gezegd dat ík weer zou beginnen werken. En Serge startte zijn bedrijfje rond fietsevenementen. We hadden bewust vooraf een structuur uitgedacht. En dat heb je nodig, want je stapt in een totaal nieuw leven. Ik begrijp Nerena dan ook als ze pleit voor professionele begeleiding, want het is niet evident om zomaar een nieuwe weg uit te stippelen.'

Bovendien, zegt Sandra Rasschaert, is er nog een verschil tussen Boogerd en Baguet. De voormalige Belgische kampioen was daarvoor al eens drie jaar gestopt, en leerde dan het 'echte leven' kennen als dakwerker. Hij was ook geen wereldster als Boogerd, niet iemand die vijftien jaar op handen gedragen werd in een irrealistische wereld. 'Ik denk dat veel toprenners gewoon niet beseffen hoe het leven eruit ziet buiten de spotlights', aldus Rasschaert.

De dodelijke zetel

Vraag maar aan Roger De Vlaeminck en Johan Museeuw. Van hen is geweten dat ze niet zonder moeite afscheid namen van hun zadel dat hen boven de massa deed uitstijgen. De Vlaeminck vierde zelfs twee keer zijn comeback om het zwarte gat te ontwijken. 'Maar is dat typisch voor de wielrennerij?' vraagt Monsieur Paris-Roubaix zich af. 'Bij net gepensioneerden hoor je toch ook vaak zulke verhalen? Of kijk naar die actrice van Sara (Veerle Baetens, red.) . Maandenlang is ze de grote vedette, een dag later moet ze gaan stempelen. Plezant is dat niet, maar het gebeurt.'

'Eigenlijk zou je het vooraf gewoon moeten uittesten', gaat De Vlaeminck verder. 'Je veinst dat je een blessure hebt, en je stopt drie à vier maanden voor jezelf. Dan kan je uittesten of het nieuwe leven je bevalt, of dat je eigenlijk nog snakt naar die fiets. Pas als je zeker bent van je stuk, kondig je dan ook écht je afscheid aan.'

De zetel is volgens De Vlaeminck het grootste gevaar. 'Verveling is dodelijk. Je moet iets om handen hebben: lopen, fietsen, de kleine naar de voetbal voeren,... Ik had het geluk dat ik snel ploegleider kon worden. En nu gebruik ik mijn naam nog om mee te doen aan tv-programma's als Celebrity Shock . Niet omdat ik die spotlights nodig heb, maar gewoon... Om bezig te zijn. Het is leuk en je verdient er iets mee.'

Toch blijft de heimwee altijd stilletjes knagen. 'De keuze tussen beide levens is snel gemaakt', zegt De Vlaeminck resoluut. 'Ik was veel liever coureur. Je werd gemasseerd, en goed eten stond altijd zomaar op tafel. Daarom... Ik begrijp niet dat die jongens in de Vuelta vier dagen voor het einde afstappen. Waarom is dat nodig, als ze je in de watten leggen?'

Michael Boogerd lijkt nu ook tot dat besef te komen. Toen Lance Armstrong vorige week zijn comeback aankondigde, liet Boogie weten dat hij een terugkeer ook ziet zitten. Ondertussen begon hij weer als een gek te trainen. Hoe zeggen ze dat? Eens coureur, altijd coureur?

03:25 Gepost door Marcel in Wielrennen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.