12-01-09

Niels Albert: 'Ik ben ontroostbaar'

smalle banner

msn_albert4001

De tong hing uit de bek, het hoofd ging vol ongeloof heen en weer. En dan verdronken de tranen minutenlang in de schouders van vriendin Ellen. Niels Albert had lak aan alle complimenten na zijn knappe remonte. 'Ik heb die tweede plaats niet gewonnen. Ik heb de eerste verloren.'

Normaal is Niels Albert altijd wel te vinden voor een kwinkslag na de wedstrijd. Een straffe uitspraak, een kleine steek, een grapje ook. Maar gisteren in Ruddervoorde bleven de lippen heel de tijd horizontaal. Alsof ze vastgevroren waren. Een beleefd applausje voor de winnaar was er wel, een glimlach om zijn eigen podiumplaats niet. 'Dat lachen zal nog niet voor direct zijn. Misschien binnen een week of zo, of binnen veertien dagen.' Waarna de mondhoek toch even vertrok.

Het was dan ook enorm spijtig voor Albert. Vooral omdat de adrenaline steeg, omdat zijn kansen groeiden met de seconde, omdat het onmogelijke toch nog waarheid leek te worden. 'Ik bleef erin geloven tot de allerlaatste seconde', zei Albert. 'Ik wou Nys geen cadeau geven, alle scenario's spookten nog door mijn hoofd. Hij kon nog krampen krijgen in de laatste bocht, hij kon nog verkeerd schakelen, hij kon nog uitschuiven voor de streep. Maar uiteindelijk strandde ik in dat wiel. Enorm frustrerend. Als de aankomst honderd meter verder lag, hadden we misschien een ander verhaal. Als ik in die laatste rechte lijn geen tien meter achter Sven opdraai, werd het een heel spannende spurt. Nu was het allemaal nét niet. Shit.'

Nochtans had niemand nog verwacht dat de kroonprins ooit nog de enkels van de koning zou zien. Albert kende immers een rotwedstrijd, een scenario dat hij ten alle prijze wilde vermijden. 'Na de start zat ik eigenlijk al ver, en door een manoeuvre van Vervecken moest ik ook nog eens uitwijken in een afdaling. Ik geraakte uit het spoor, in een putje. Direct voelde ik dat er iets mis was. Mijn wiel sleepte tegen de rem.'

Albert moest nog een kleine halve ronde met dat euvel rondrijden, en zakte weg naar de buik van het eerste peloton. Net op dat moment ontbond Nys zijn duivels voorin. 'Toen ik opnieuw kon achtervolgen, waren de vogels al gaan vliegen. Dieter Vanthourenhout (zijn ploegmaat bij BKCP-Powerplus, red.) deed een enorme inspanning voor mij, maar op dat moment geloofde ik er eigenlijk niet meer in. Tot Klaas Vantornout viel, het kopgroepje uiteengeranseld werd en ik plots in tweede positie kwam.'

Lees verder.............

dyn004_original_800_533_pjpeg_2560046_a387b8a80eb06891889164f9aa2e2882

10:06 Gepost door Marcel in Cyclocross | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.